"L jak Lucy jest dalszy, ciągiem opowieści pt. Żądło Genowefy i - podobnie jak tamta - powstała podczas działań wojennych w Wielkiej Brytanii bez jakiegokolwiek z góry powziętego planu, tak jak to dyktowała chronologia opowiedzianych w niej zdarzeń. Od czasu jej ukończenia upłynęły dwadzieścia cztery lata.
Wydaje mi się, że winien jestem czytelnikom kilka informacji o dalszych losach tych kolegów i przyjaciół, którzy w pewnym stopniu posłużyli mi za wzory do stworzenia bohaterów L jak Lucy.
Wraz ze mną wrócili do Polski: Zygmunt Wasilewski, Pryszczyk (nazwiska prawdziwe) i radiotelegrafista Koza.
Zygmunt pracował przez parę lat w jako zawiadowca portu lotniczego LOT-u we Wrzeszczu (Gdańsk), po ciężkiej chorobie zmarł w r. 1962.
Pryszczyk jest w Warszawie, ma taksówkę, a z tego, co opowiada koleżkom po fachu i niektórym pasażerom, wynika, że Wielką Brytanię uratowaliśmy przed zagładą wojenną głównie we trzech: on, ja i Churchill. Bez nas diabli by ją wzięli!
Koza jest technikiem radiowym w łączności, znakomity specjalista, tylko sonety nadal pisuje haniebne.
Sarat ma jakąś dużą firmę eksportową w Montrealu, w Kanadzie. Ożenił się tam, bywa od czasu do czasu w Polsce i wtedy mnie odwiedza.
Góral kilka lat temu pisał do mnie z Suezu, gdzie gazduje na niewielkiej farmie.
Lejba w lotnictwie brytyjskim dosłużył się emerytury, mieszka w Londynie naprzeciwko baru, w którym regularnie trwoni swoją rentę na piwo. Był raz w Polsce, ale w lecie - piwa nigdzie nie było i to zniechęciło go do zamierzonego powrotu.
Miss Lucy wyszła za mąż za pewnego polskiego lotnika i ma już dwoje wnuków.
Ja - piszę następną książkę. Może to jeszcze nie będzie ostatnia..."

Janusz Meissner