550. yüzyılın başlarında, İstanbul'da, bu sefer kendi tatmin edilemez heveslerine 'av' olan insanlar anlatılıyor. Bir muskanın gücüne, bir sahte dervişin hikmetine derhal inanıveren, elde etmek istediğine ulaşmak için her şeyi göze alabilen, ahlakça düşkün, içinde bulunduğu sefih durumu kavrayamayan insanlar... Ama bir de çapkınlar...

Falcılara, sahte dervişlere, büyüye, muskaya, üfürükçülüğe hâlâ inanıldığı düşünülürse Hüseyin Rahmi'nin sorun kabul ettiği bu durumun değişmediğini 'acı bir hakikat' olarak kabul etmek gerekiyor.