In dit boek gaat de aandacht uit naar de mensen die in de Sahel wonen en werken: boeren, buitenlandse ontwikkelingswerkers, ambtenaren en anderen. Zij komen in dit boek zelf aan het woord en vertellen over hun leven, ervaringen, moeilikheden en mogelijkheden. In alle verhalen komt duidelijk naar voren dat de noodhulp tijdens de lange droogteperiode veel leed in de Sahel heeft weten te voorkomen maar dat een nieuwe ramp met weer beelden van stervende mensen en vee alléén kan worden voorkomen als de Sahel in onze voortdurende belangstelling blijft staan. De noodhulp is een tijdelijke oplossing geweest, de echte ontwikkeling van de Sahel begint nu pas op gang te komen. De verhalen tonen aan dat de mogelijkheden aanwezig zijn om de bewoners van de Sahel een menswaardiger bestaan te verschaffen. "De Sahel moet blijven en dat zal wel lukken ook" zegt een van de mensen in dit boek. Kortom, er is hoop voor de Sahel, hoop die echter nauw verbonden is met blijvende aandacht in het westen voor dit eigenlijk pas na de "droogterampt "ontdekte" gebied.