وقتی برگشت...
پشت شیشه های انتظار فرودگاه
مهرآباد ایستاده بودیم.
بالاخره رضای عزیزمان پیدا شد.
موهایش کمی سفید شده بود.
چهره اش پر از اضطراب و نگرانی بود.
همه جا را نگاه می کرد،جز ما که منتظرش بودیم.
همه با هم دست تکان دادیم.صدایش کردیم.
بالاخره ما را دید و انگار بعد از دوازده سال دوباره لبخند زد.
شاید فکرش را نمی کرد همه ی دوستان و عزیزانش دوازده سال است اینجا ایستاده اند تا او برگردد.