เมื่อหนุ่มปากหมา มาดนิ่ง คิดจะขุดหลุมพราง ให้แม่สาวหัวสูง จอมเปิ่น มากหลงรัก
แต่ปฏิบัติการนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะความลับที่เขาซ่อนไว้

...............................


“เป็นอะไร” คนกำลังยั่วหญิงสาวด้วยการใช้ปลายนิ้วสัมผัสนิ้วถาม ปั้นน้ำเสียงให้เหมือนไม่มีอะไรในกอไผ่

“นายปุณ...” ปากเธอสั่นจนแทบจะพูดอะไรไม่ออก “...นายกำลังปั่นหัวฉัน”

“ปั่นอะไรนะ” ชายหนุ่มย้อน ขยับตัวเข้าใกล้เธอมากขึ้น มากจนหัวเข่าเขาแตะหัวเข่าเธอ

เหมือนกระแสไฟฟ้าจากร่างสูงไล่ผ่านผิวเนื้อจากจุดที่สัมผัสขึ้นมาจนถึงเนื้อเยื่อปอด เขากำลังทำให้เธอหยุดหายใจ สมองมึนเบลอหลงลืมแม้แต่วิธีการยอกย้อนให้ทันท่วงที

“นายต้องการอะไร”

ก็เพราะตอนนี้จิตใต้สำนึก และสัญชาตญาณเก่าแก่แห่งการดำรงเผ่าพันธุ์ของมนุษยชาติกำลังสั่งการให้เธอต้องการเขา ใครไม่อยู่ในสถานการณ์แบบเธอก็คงไม่เข้าใจหรอก ก็ตอนนี้ดวงตากลมใสเหมือนเมล็ดลำไย...

โอ๊ย...ช่างเถอะ!! ก็ตาเขากำลังจ้องตาเธอเหมือนกำลังจะกลืนกินเข้าไปแบบนี้ จะให้เธอยับยั้งชั่งใจอะไรได้อีก

“ผิง”

“ตอบให้ยาวกว่านี้ไม่ได้หรือไง ตอบแบบนี้ฉันเข้าใจผิดไปก็แย่น่ะสิ”

กรี๊ด!! นี่เธอพูดอะไรออกไป!! มันควรอยู่แค่ในความคิดสิ

พัชญารีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง อยากตบปากสักร้อยครั้งที่เผลอพูดความรู้สึกออกมาให้เสียหน้า

“ก็ตอบตามจริง” เขาหัวเราะในลำคอ พลางดึงมือทั้งสองข้างของเธอมาจับวางบนตัก โน้มศีรษะเข้าใกล้ใบหน้าเล็กที่กำลังทำตาโตตกใจ “ก็ตั้งใจจีบ”

อกอีแป้นจะแตก...เอ้ย อกอีผิงจะแตก เขาพูดว่าอะไรนะ?

“นายปุณ...”

“อยากจูบไหม ผมอยากจูบ”