Książka zawiera analizę zgodności istotnych elementów chrześcijańskiego uniwersum symbolicznego, tj. tezy, że Jezus Chrystus jest pełnią Bożego objawienia z jednej strony, zaś z drugiej - intuicji apofatycznych, które nie pozwalają uznać jakiegokolwiek uwarunkowanego, skończonego elementu rzeczywistości za adekwatny wyraz Absolutu.

Autor pokazuje, że źródłowe teksty chrześcijańskie pozwalają na rozwinięcie potrzebnej tu "chrystologii apofatycznej". Okazuje się jednak, że taka chrystologia, po pierwsze, stawia pod znakiem zapytania możliwość pojmowania Boga i człowieka jako dwóch oddzielnych rzeczywistości; po drugie, relatywizuje wszystko, co historyczne, włączając w to życie Jezusa z Nazaretu. Stawia zatem pod znakiem zapytania dość powszechne pojmowanie chrześcijaństwa jako religii należącej do rodziny religii "historycznych" i "personalistycznych", co więcej - zdaje się kwestionować sam podział wielkich religii świata na "historyczno-personalistyczne" (tj. "profetyczne") oraz "ahistoryczno-transpersonalistyczne" ("mistyczne").