بینامتنیت کشفی بزرگ در حوزه مطالعات علمی به ویژه ادبی و هنری محسوب می‌شود.

بر اساس این نظریه، متنها هیچگاه به طور دفعی و مستقل خلق نمی‌شوند بلکه همواره در شبکه‌‌ای از متنهای جهان نشانه‌‌ای شکل می‌گیرند چنان که هیچ متنی بدون پیش متن نیست. برای متنها آغازی وجود ندارد بلکه همواره تقلید یا تداوم است. این روابط بینامتنی نه فقط در خلق آثار بلکه در خوانش و درک آنها نیز حضور دارند چنان که هیچ خوانشی صورت نمی‌گیرد مگر این که متنها پیش خوانده شده در آنها دخالت کنند. بینامتنیت شاخه‌‌ای از نشانه شناسی است که چگونگی شکل گیری معنا و فرایند معناپردازی در متن را مورد مطالعه قرار می‌دهد. بینامتنیت خود دارای پیشینه‌هایی است که مهم‌ترین آنها نظریه گفتگومندی میخائیل باختین است. کریستوا و بارت بنیانگذاران بینامتنیت محسوب می‌گردند. گرچه یولیا کریستوا واضع آن است ولی رولان بارت نیز در انتشارش و شکل گیری زیرشاخه‌‌ای با عنوان بینامتنیت خوانشی نقش اساسی ایفا می‌کند. لوران ژنی و میکائیل ریفاتر که نسل دوم و اصلاحگران را شکل می‌دهند به توسعه بینامتنیت به ویژه در عرصه نقد و کاربردی کردن آن پرداختند. امروزه همچنان بینامتنیت به عنوان یک نظریه و روش تحقیق مورد استفاده بسیاری از محققان به ویژه در حوزه مطالعات تطبیقی قرار می‌گیرد. در کل می‌توان کتاب درآمدی بر بینامتنیت که در حوزهٔ نظریه‌ها و نقدهای ادبی و هنری است راهنمای خوبی برای کشف این‌که یک نظریه چگونه پیدا می‌شود تا مطالب مرتبط با نظریه‌پردازان است.