Auschwitz zal nimmer uit de herinnering verdwijnen, het is het symbool van mensenverachting, haat, onverzettelijkheid en medemenselijkheid. Kitty Hart belandde als vijftienjarig joods Pools meisje met haar moeder in Auschwitz. Hun levenswil, aanpassingsvermogen en geestelijke en lichamelijke kracht hebben hen het kamp doen overleven. De littekens, zichtbaar en verborgen, verdwijnen natuurlijk nooit. Het verslag van Kitty is sober, eenvoudig van taal en beschrijft de gruwelen niet in details. Desondanks, of misschien juist daardoor maakt het een authentieke en diepe indruk. Het bijzondere van deze herinneringen is dat zij eveneens een indringend verslag geven van de gettotijd ervoor en de transporten erna. Uit het boek blijkt geen haat tegen Duitsland of tegen de Duitsers in het algemeen. Zij heeft het geschreven om haar verleden te kunnen duiden en een waarschuwing te geven waartoe discriminatie en politieke verblinding uiteindelijk kunnen leiden.