,,Milosierdzie" to mocny metafizyczny thriller. Powiesc o potwornej zbrodni, ksiedzu, ale i o Kosciele w ogóle. Z tym, ze ta opowiesc ,,o grzechach kleru" zaczyna sie u Raspaila tam, gdzie u innych wlasnie sie ona konczy, gdzie proste schematy niczego juz nie tlumacza, a pamflet zamienia sie w moralitet. W punkcie wyjscia jest autentyczna historia sprzed lat z okrutnym morderstwem i surowa kara. Raspail zmagal sie z nia kilkadziesiat lat. Odkladal ja i do niej powracal. Ostatecznie nie konczy swej opowiesci, choc nie ukrywa, ze wie, jaki final jest jej pisany. To taka przewrotna gra z czytelnikiem, którego wysyla na wedrówke, na która ten musi wybrac sie sam, zawierzajac podrzucanym przez Autora sladom i znakom, by ostatecznie stac sie jednoosobowym sadem w mrocznej sprawie.

,,Milosierdzie" to ostatnia powiesc Jeana Raspaila. Moze dlatego tez tak bardzo osobista, metafizyczna, a nawet religijna. Rozciagnieta pomiedzy wstrzasajaca zbrodnia i przejmujaca wiara. Stary Mistrz zdaje sie podawac w niej antidotum, które choc bardzo potrzebne, to, podane bez znieczulenia, jest bardzo bolesne. Byc moze nie przypadkiem pierwsza jego dawka trafia najpierw do czytelnika w Polsce.