Ο τρόπος με τον οποίον ο συγγραφεύς παρουσιάζει τη θεωρία του είναι τελείως ιδιόρρυθμος. Εμπνευσμένος από τους διαλόγους της αρχαιότητος, επιδιώκει τον εκσυγχρονισμό του λογοτεχνικού αυτού είδους που ήταν τόσο προσφιλές στην κλασική εποχή. Οι "Νέοι Σωκρατικοί Διάλογοι" είναι σύγχρονοι, και ο "Σωκράτης" είναι ένας σημερινός άνθρωπος, κοσμοπολίτης και πολύτεχνος. Τα υψηλότερα φιλοσοφικά νοήματα βρίσκονται σε συνεχή ανάμειξη με φάσεις της καθημερινής μας ζωής, με σχόλια, απόψεις και παρατηρήσεις από τον σημερινό πολιτικό και κοινωνικό βίο. Οπαδός των αρχών της Φαινομενολογίας, ο συγγραφεύς χρησιμοποιεί αυτόν τον τρόπο διατυπώσεως της θεωρίας του με συνέπεια προς τη βασική του γνωσιολογική αρχή ότι "η Αλήθεια είναι στο Παν".

Ο πρακτικός σκοπός της ερεύνης είναι φανερός και επίκαιρος: γιατί οι άνθρωποι ακολουθούν αντιθετικές απόψεις και δοξασίες; Ο συγγραφεύς διατυπώνει τη θεωρία ότι η πολλαπλότης του κόσμου των φαινομένων, είναι αποτέλεσμα της εξεργασίας του ανθρώπινου λογικού όταν αυτό εφαρμόζει την "κατηγορία" του περιορισμού κατατεμαχίζοντας το πρωτογενές υλικό που "δίδεται" σαν Ολότης. Το ανθρώπινο λάθος οφείλεται στον "εντοπισμό της προσοχής" πάνω σ' ένα μέρος του Όλου. Έτσι, οι ανθρώπινες Ιδέες, "ενδεέστερες και φαυλώτερες", προσπαθούν να μιμηθούν την πραγματικότητα χωρίς ποτέ να το κατορθώνουν. Ο άνθρωπος, μοιραία, θ' ακολουθεί διάφορα "κλειστά" Συστήματα που, αργά ή γρήγορα, θα δείξουν την ανεπάρκειά τους και το ψέμα τους. Από το γνωσιολογικό αυτό θεμέλιο ("στροφή" από το Όλον στην πολλαπλότητα, "αντιστροφή" από την πολλαπλότητα στο Όλο) απορρέει μια νέα Ηθική και Αισθητική θεωρία.