A pesar de presentarnos unha voz poética propia, forte, e claramente traballada, a Judite Fernandes fai deste clamor un berro colectivo (e así o explicita no comezo do poemario), como non podería ser doutro xeito. “o máis difícil do capitalismo é pólo nun verso”, asegura a poeta, porque o capitalismo é precisamente o contrario: é aniquilante. Pero a Judite conségueo; consegue ás veces mesmo dentro da miseria un pedazo de beleza que nos impacta por insospeitada. No capitalismo ás veces hai bombas inesperadas. Bombas esperanzadoras.

“acho que me vou deitar no chão a ver passar as formigas.
(e fui.)
fiquei quieta três horas, vinte e dois minutos e nove segundos.
foi muito revolucionário.”