نسیم مرعشی وقتی کوچک بود همیشه می‌رفت و یواشکی از کتابخانهٔ پدرش کتاب برمی‌داشت، اما همیشه دوست داشت کتابخانهٔ خودش را داشته باشد. یک بار مجلهٔ کیهان بچه‌ها یک ویژه‌نامه برایش فرستاد که توی آن داستان رامونا و پدرش چاپ شده بود. او این‌قدر این داستان را دوست داشت که یک بار کامل از رویش نوشت و آن را گذاشت توی کتابخانه‌اش. بعد که بزرگ شد و برای بزرگ‌ها چند تا کتاب نوشت، فکر کرد دوست دارد برای بچه‌ها هم کتاب‌هایی بنویسد که بتوانند توی کتابخانهٔ خودشان بگذارند. یک بار یک بچه‌ای از او پرسید چرا توی قصه‌هایی که برای بزرگ‌ها می‌نویسی آدم‌ها نمی‌توانند کارهایی را که دوست دارند بکنند؟ آن‌وقت نسیم مرعشی فکر کرد آن بچه راست می‌گوید و شروع کرد به نوشتن قصه‌ای برای بچه‌ها که توی آن بچه‌ها می‌توانند خیلی کارها بکنند. قصهٔ بچه‌ای را نوشت که مثل بچگی خودش چاق است، مثل خودش یک خواهر کوچک‌تر دارد و یک پسر همسایه آن‌هاست، که همه‌اش اختراع می‌کند.

فکر می‌کنی چه بلایی سر بچه‌ای می‌آید که تصمیم می‌گیرد نرود مدرسه
و بقیه مجبورش می‌کنند برود؟