Choć Konwencja Praw Dziecka obowiązuje w Polsce od ponad 30 lat, przyzwolenie na bicie dzieci jest nadal powszechne, a ich społeczna pozycja wciąż znajduje wyraz w takich powiedzeniach jak „dzieci i ryby głosu nie mają”. Dyskryminacja niepełnoletnich ze względu na ich młody wiek jest uważana za stan tak oczywisty, ponadczasowy i naturalny jak kiedyś seksizm. Badając popularne programy rozrywkowe poświęcone wychowaniu najmłodszych Anna Golus pokazuje, w jaki sposób telewizja odzwierciedla i reprodukuje oparte na przemocy wzorce relacji między dorosłymi a dziećmi. W swojej analizie autorka stara się przyjąć perspektywę dzieci, z myślą o wszystkich osobach niepełnoletnich traktowanych przedmiotowo i lekceważonych, w nadziei na zmianę ich niskiego statusu w rodzinie i społeczeństwie.