دانۀ زیر برف علی‌القاعده باید جلدِ دوّم "نان و شراب" باشد، چه از همان‌جایی‌که نان و شراب قطع می‌شود؛ فرار "پیترو اسپینا" در کوهی‌برف‌پوشیده و کشته‌شدنِ "کریستینا" توسّطِ گرگ‌ها آغاز می‌شود. نان و شراب داستانِ مبارزه‌ی یک‌سوسیالیست است علیهِ فاشیسم. مأمورین ِ دولتی در تعقیب‌اش هستند. اگر گرفتار شود زندان و کتک و شکنجه و احتمالاً تیرباران درکار خواهد بود. امّا نان و شراب درحالی‌که فرار ِ ناتمام ِ "پیترو اسپینا" را تصویر می‌کند پایان می‌یابد.
دانۀ زیر برف داستانِ همین‌مبارزه و گریز دائم است، امّا نه در هیچ‌کدام از جهاتِ چهارگانه و نه در سِیر ِ پیشین ِ خود، بل‌که در عمق روح، سِیری در آفاق و اندیشه‌ی وجود...
این‌کتاب از شور ِ گسیخته و دیوانه‌وار ِ اندیشه‌یی‌شیفته و تعالی‌جو سخن می‌گوید. دانۀ زیر برف تمثیل آتشفشانِ خاموشی است‌که اینک آرام زیر برف خفته است. تجسّم ِ دامنه‌های ذهنی ِ این‌سیلانِ تفته و خروشانی‌ست‌که سرانجام روزی گدازه‌های بی‌قراریِ خویش‌را روانه خواهد کرد. سراسر ِ کتاب جذبه‌ی یافتن و کشفِ بدیهی‌ترین –امّا نایافتنی‌ترین مطلق‌های اندیشه است؛ و چه طنز ِ سرشاری! راستی این‌کتاب معیار ِ طنز ِ جهانی‌را درهم ریخته است و به لبه‌ی «طنز»، این‌شمشیر ِ مقدّس ِ بشری چنان‌گزش و سوزشی بخشیده است‌که تا اعماق قلب‌را می‌درد. تصویرهای سراپای آن از تاروپودِ وحدتی‌منطقی، رنگین و چشم‌نواز بافته شده.
با این‌کتاب می‌توان ادّعا کرد که دامنه‌ی ادبیات –در کاربردِ طنز– بسیار وسیع‌تر از آن است‌که تاکنون می‌اندیشیده‌ییم. شگفتا، این‌کتاب به‌نحو بی‌سابقه‌یی شاد و درعین‌حال گریه‌آور است!